It's all about Him

Wieczór. Wskazówki zegara nieubłaganie zbliżają się do dziewiątki. Leżę półprzytomna na podłodze w pozycji olimpijskiej gimnastyczki. Prawa ręka już cała zdrętwiała, a stopy marzną, bo dziecięcy kocyk jest zbyt mały, by je zakryć. Głowę i lewą rękę przełożyłam przez szparę, która powstała po wyjęciu szczebelków. Z trudem powstrzymuję się przed zaśnięciem, choć powieki mam ciężkie jak głazy. Resztkami sił nucę jakąś melodyjkę i delikatnie głaszczę Gałązeczkę. Wśród ostatnich przebłysków świadomości moje myśli krążą tylko wokół tego, co jeszcze powinnam zrobić tego wieczoru..... zmierzyć się ze zlewem niewidocznym już spod sterty brudnych naczyń, odpowiedzieć na maile, które cierpliwie czekają w skrzynce już od 3 dni, dodać nowe produkty do sklepu, przegrać zdjęcia. I już prawie mam w głowie poukładane co i jak po kolei, gdy nagle z rozmyślań wyrywa mnie cichy głosik: „Mamo, mjeko”. Drepczę więc do kuchni. A za mną para małych stópek, których żwawy krok nie wskazuje na najmniejsze oznaki zmęczenia. Wracamy z butelką mleka. Ciche siorbanie, potem butelka wędruje w moim kierunku przy dźwiękach najsłodszego „Mamo, pjosie”, a ja wracam do nucenia i głaskania. Po kolejnych 20 minutach nie mam już siły głaskać ani nucić. Na szczęście obok słyszę spokojny, miarowy oddech. Zamykam drzwi. Podchodzę do tego zlewu. Podciągam rękawy. Nie mam już siły.... 

Rano. Budzi mnie cichy szelest kołdry. Gałązeczka zaczyna się wiercić, rozglądać wokół siebie. Dostaję małą nóżką w nos. Śpię dalej. Łapczywie chwytam każdą sekundę snu. W końcu nie minęły jeszcze nawet 3 godziny od momentu, gdy zmrużyłam oczy. Po chwili słyszę tupot bosych stóp na drewnianej podłodze. Są gdzieś koło fotela. Ok. Wczoraj zostawił tam swoje zabawki. Pozwalam sobie na to lenistwo i nie otwieram oczu. Nadsłuchuję dalej. Stopki przebiegły tuż nad moją głową. Słyszę, że walczą z koszem na pranie. Na ziemi lądują czyste i pachnące koszule. To nic. Poskładam je drugi raz. Myślę.... zabawa w granicach bezpieczeństwa, wszystko pod kontrolą, odlatuję na momencik. Znowu budzi mnie szelest. Tym razem inny. Z trudem otwieram jedno oko i próbuję dojrzeć coś w tej porannej jasności. Zrywam się jak poparzona. Nie wiem od czego zacząć....cała zawartość kociej kuwety rozsypana na środku pokoju, a Franek najspokojniej w świecie grzebie w niej łopatką i z miną świętego mówi "Mamo, bałagał".

Popołudnie. Zupa delikatnie pyrka na kuchni. Podchodzę i mieszam ją powoli. Chyba już dobra. Ścigam Gałązeczkę po całym pokoju, wsadzam w fotelik. Zapach zupy wypełnia mi nozdrza. Od razu ślinianki zaczynają pracować. No pewnie... przecież nie przełknęłam nic od rana. Pierwsza łyżka ląduje na obrusie (to ostatni czysty). Druga na podłodze. Trzecią w rozpaczy zjadam sama, pokazując, jakie to wszystko pyszne. Na nic. Ciągle słyszę tylko „Mamo nie, Mamo nie cę”. Mam ochotę krzyknąć i walnąć tą zupą o ścianę. 

Ostatnio codziennie miałam takie chwile zwątpienia i zmęczenia. Codziennie w duszy liczyłam, że drzemka potrwa dłużej niż zazwyczaj. Bo przecież nie zdążę spakować paczek, bo chciałam na kilka maili odpowiedzieć, bo obiad w spokoju przygotować, bo notkę napisać i zdjęcia obrobić.  Łapałam się na tym, że zamiast układać klocki i rysować, z komputerem pod pachą siadałam OBOK. Niby razem, lecz tak naprawdę zupełnie osobno.

I przyszedł taki wieczór, że siedząc wpatrzona w ekran komputera, natknęłam sie na link. Do świata Mai. Świata pełnego łez i goryczy, pełnego buntu i przekleństw, pełnego ducha walki i smaku porażki. Do świata, w którym od prawie trzech lat nie ma jej synka, 4-letniego Ronana. Mały Ro o najbardziej niebieskich oczach świata przegrał walkę z rakiem. W zaledwie 9 miesięcy. Trzy dni przed swoimi czwartymi urodzinami.

Siedziałam tego wieczoru i zamiast pisać notkę i te zdjęcia obrabiać, przeczytałam chyba najbardziej wzruszający opis matczynej walki o dziecko. Każde słowo w notkach Mai pełne jest nie tylko bezgranicznej miłości, ale przede wszystkim buntu i tęsknoty,  niezrozumienia i cierpienia. Nie jestem osobą, która łatwo się wzrusza, ale wtedy wylałam morze łez. Nie chcę też żyć problemami innych (bo swoich mam pod dostatkiem). Ale tym razem szczerość i bezpośredniość Mai sprawiły, że coś zwyczajnie we mnie pękło. Łzy pociekły po policzku i nie przestały lecieć przez kolejne 3 dni. Jeszcze żaden apel o pomoc chorym dzieciom nie dotknął mnie tak bardzo. Może dlatego, że dla małego RO już za późno na pomoc, a może dlatego, że tak bardzo przypomina mi Gałązeczkę – uśmiechem, błękitem oczu. I jeszcze te słowa Mai, które jak mantrę powtarza w każdym prawie wpisie. I love you to the moon and back. Przecież to ten sam cytat, który wybrałam na ścianę dla Franka w jego pierwszym pokoiku (pokazywałam go TU).  Tyle małych podobieństw i jedna fundamentalna różnica. Tamtego wieczoru po paru godzinach znowu usłyszałam ciche popłakiwanie z sąsiedniego pokoju....

Tamtego wieczoru nie pozmywałam naczyń, nie odpowiedziałam też na żadnego maila, nie napisałam notki ani nie obrobiłam zdjęć. Podobnie następnego dnia rano i wieczorem. Nie sprawdziłam poczty dopóki Gałązeczka nie poszła na popołudniową drzemkę. Paczki odwiozłam do sortowni sama na 5 minut przed jej wieczornym zamknięciem. 

Bo zrozumiałam, po co to wszystko. Po co ten maile, te paczki i te notki.... Co zmieni ten czysty zlew..... ten pęd codzienny, ta niekończąca się lista spraw do załatwienia. Po co to wszystko? Przecież to dla Niego. Dla Niego te zdjęcia, te notki, ta zupa podgrzewana trzykrotnie, ta bajka na dobranoc, co znam ją już na wskroś. Dla niego ten sklep i showroom, te ubranka. Dla Niego zostałam w domu i próbuję sił na swoim, tak by z Nim spędzać całe dnie, a nie machać rano na pożegnanie wychodząc do biura. Bo bez Niego to wszystko przecież nie miałoby sensu. 

I nagle zaczęłam tęsknić za tym wieczornym zmęczeniem, porannym bałaganem i popołudniowymi zmaganiami z obiadem. W każdej z tych chwil zamiast widzieć zmęczenie i zniecierpliwienie odnajduję coś cennego – ten czas, który mamy we dwoje, to ciepło, które czuję, gdy wtula się we mnie, ten najsłodszy głos, który słyszę, gdy się buntuje. Wiem, że bez tego czasu, bez tego ciepła i bez tego głosu nic nie miałoby sensu. 

I nie czuję wyrzutów sumienia, że to już 5 dni bez notki czy że ktoś czekał 3 dni na maila. Julia napisała dzisiaj pięknie, że czasem trzeba się znaleźć w pewnym miejscu, żeby zrozumieć, że wcale nie chce się w nim być. Ja właśnie znalazłam się pomiędzy tymi wszystkimi sprawami do załatwienia, w samym centrum tego pędu, żeby zrozumieć, że nie tam chcę być, gdy mój syn obok bawi się sam.

Nie zrozumcie mnie źle... nadal chcę pisać notki, prowadzić sklep i showroom oraz dbać o dom. Nadal będę zasypiała wieczorami z przewieszonymi przez szczebelki rękami. Nadal będę zmywała i gotowała trzy zupy jednego dnia, z nadzieją, że któraś mu zasmakuje. To moje obowiązki i przyjemności, z których nie mogę, ale też nie chcę rezygnować. Teraz wiem tylko, że są dodatkiem do prawdziwego szczęścia, którego nigdy nie zastąpią.  Jak dobrze, że to szczęście śpi tuż obok za ścianą...

Frankowe co-my-tu-mamy:
pikowana bluza - GAP
body z napisem Złote Dziecko - TU
spodnie - ZARA
buty - Converse
czapka - Piu di Me
miętowy komin - ReKids

Dzisiaj krótka sesja z showroomu, w którym urzędujemy razem. Gałązeczka układa i przestawia, nosi, pomaga, rozrzuca. Patrzę na to wszystko ze zrozumieniem i sporą dawką cierpliwości. To jego czas, a rozrzucanie i przestawianie to przecież przywilej jego wieku. Bez Niego nic nie miałoby sensu.