Gałązki: Szarobure życie Matki Polki

No to teraz czas na małe wyznanie Mamy Gałązki!

Tak, jestem mamą, która chwilowo porzuciła pracę zawodową na rzecz obowiązków mamino-domowych. Czyli w ładnych słowach.... kurą domowa jestem! Nie zanudzę Was jednak wywodem-rzeką na temat tego, że praca w domu to wbrew pozorom prawdziwa praca, że nie leży się tylko i pachnie, że o 16 nie moge powiedzięć „Adios” i walnąć się na kanapie (jakbym wcześniej mogła tak zrobić....buhahaha!). Nie o tym będzie dzisiaj, bo zapewne większość z moich czytelników to kobiety, które albo są już mamami (a takim to już nic w tej kwestii tłumaczyć nie trzeba;), albo mamami nie są, ale dzięki naszej wrodzonej kobiecej wrażliwości i ogromnej wyobraźnii, a i pewnie także doświadczeniu doskonale wiedzą, ile wysiłku i czasu wymaga opieka nad domem. Dziś o szarości życia będzie....

Jeszcze w erze przed-Gałązeczkowej czasem przelotnie myślałam o tym, jak to jest być prawdziwą kurą domową, siedzieć tylko w domu, obiad codziennie mężowi podawać, kurzom wypowiadać wojnę wciąż na nowo.... I choć to tylko przelotne myśli były, bo dzień wypełniały inne zajęcia.... dużo zajęć ... i zawsze zbyt krótki był na bujanie w obłokach, to oczyma wyobraźni widziałam siebie, jak stoję w kuchni, nad garami, ze ścierą przewieszoną przez ramię, z kropelkami potu na czole, .... jak najlepszą garderobę, w tym sukienki wszystkie pochłonęła czarna dziura w szafie, jak duperelki do makijażu światła nie widziały od wieków, ... taka nie za ciekawa ta wizja była.... całkiem szara i smutna i bez sensu zupełnie. Jakbym żyła tylko daną chwilą, w przyszłość nie patrzyła wcale... no chyba, że przez przyszłość rozumieć planowanie wprzód na kilka godzin prania i prasowania. I ta trwoga we mnie, że jak to.... że ja nie usiedzę w miejscu pięciu minut, że odkurzać nienawidzę, że monotonia mnie przytłacza i przygnębia. Bo żeby żyć, muszę pędzić, zmieniać otoczenie, szukać wciąż nowych i nowych wyzwań, inspiracji, i tu i tam, i kilku miejscach naraz ... taki ze mnie niespokojny duch.... do którego żadne domowe kąty nie pasują!

Przelotne te chwile rozterek i rozmyślań nie zakłócały jednak mojego codziennego spokoju, bo życie toczyło się dalej, takie jak wcześniej, szybkie, wielowymiarowe, ciekawe.

I właśnie wtedy okazało się, że na świecie pojawi się Gałązeczka....

Rozmyślania wróciły... jakby bardziej realne. O dziwo, z niecierpliwością czekałam wtedy na te leniwe godziny spędzone w domu. Po etapie szaleńczej biurowej pracy dniami i nocami, marzyłam wręcz, żeby mieć czas jakieś ciacho upichcić, upoić się zapachem świeżo rozwieszonego prania, tym domem się nacieszyć na zapas. Miesiące oczekiwania na Gałązeczkę były cudowne! Szaleńcze tempo zostawiłam za sobą. Miałam w końcu czas i możliwość zobaczyć, jak wygląda miasto w ciągu dnia (!) ... na żywo, a nie zza biurka na 12. piętrze! Bez pośpiechu wybierałam w sklepach wyprawkę dla Gałązeczki, godzinami przeszukiwałam internet w poszukiwaniu produktów, porad, pięć razy dziennie obliczałam, ile to jeszcze tygodni mi zostało, czytałam książki, planowałam .... myślałam „Radość oczekiwania przyćmiła szarą codzienność, ale to się zmieni...”. Byłam tego pewna!

Potem na świecie pojawiła się Gałązeczka i życie z nowu nabrało tempa. Dni i noce zlewały mi sie w tygodnie, ale i tym razem nie było to przykre, monotonne ani przygnębiające. Baby blues mnie ominął. Cieszyłam się widokiem Gałązeczki, każdą wspólną chwilą, każdym ziewnięciem, spacerem, wizytami bliskich, a nawet miłymi komentarzami nieznajomych na ulicy. Myślałam ... „Piękna letnia pogoda, radość z narodzin i natłok obowiązków przy dziecku przyćmiła szarą codzienność, ale to się zmieni”. Byłam tego pewna!

Mijały miesiące. Powoli sił było coraz więcej i pomoc bliskich nie była już tak potrzebna, jak w pierwszych tygodniach. Góra prania rosła. Przyszła jesień, a z nią... plucha i błoto, które przynosiłam do domu po każdym spacerze. Słońca jak na lekarstwo, więc myślałam: „Teraz to już nic nie przyćmi szarej codzienności”. Byłam tego pewna! Już nawet w pogotowiu miałam tę ścierkę, co ją w wizjach przez ramię przewieszałam.

Ale życie toczyło się dalej, a ... sukienki moje nie przepadły w czeluściach szafy, usta i polik czasem maznęłam w przelocie, żeby na spacerach nie straszyć wrodzoną bladością, nie zapadłam w zimowy sen, przeprosiłam się z autobusami i metrem, którymi z Gałązeczką przemierzaliśmy Warszawę... a to na kawkę do kogoś, a to do sklepu, co na drugim końcu miasta ... tą szarość i monotonię, której się tak obawiałam, widziałam tylko w przyrodzie, ale nie w sercu...

I dziś też tej szarości nie widać! Choć zmywam, piorę, obiad mężowi podaję, to na ramieniu zamiast tej ściery noszę nową torebkę. Choć z Gałązeczką trzymamy się codziennych rytuałów, to pomiędzy stałymi punktami dnia jeździmy na wycieczki, uczęszczamy na zajęcia dla maluchów, wychodzimy do ludzi. Poza tym, każdy kolejny dzień niesie ze sobą pełno niespodzianek. Gałązeczka wczoraj tylko raczkowała i stała przy meblach, dziś już chodzi podtrzymywana, a jutro .... najdalej pojutrze... stać będzie bez podtrzymania!

Nie zapominam też o tym niespokojnym duchu, co we mnie siedzi .... kiedy Gałązeczka śpi, a w ciemnościach zlew pełen naczyń jakoś mniej straszy, szkolę się z fotografii, szyję, domowe kąty wciąż na nowo dekoruję, no i bloguję (ho ho ho, zabrzmiało poważnie;).... i innych rzeczy całe mnóstwo też robię ... i znowu czasu zawsze za mało, ale dobrze, bo już tak mam, że ile bym go nie miała, to wypełnię go po brzegi zajęciami.

I myślę teraz: „Tyle jest rzeczy, które przyćmiewają mi szarość codzienności ... i to się nie zmieni. Jestem tego pewna!”

A domowe obowiązki już nie są takie straszne, jak ma sie takiego pomocnika:)