Trzydzieści

Piątek ... zegar wybija 3 w nocy . Niezmąconą nocną ciszę przerywa tylko szum drzew. W monotonnym rozkołysaniu brzoza przed domem wygląda, jakby szukała wzrokiem horyzontu i pierwszych promieni słońca.... już niedługo, za chwil kilka jej liście, skąpane w ciepłym świetle dnia, zamigoczą soczystą zielenią ... w końcu to czerwiec ... świat budzi się bardzo wcześnie.  Budzi się i K. Spokojny sen nagle i bezlitośnie przerwało lekkie kłucie.... nie daje zmrużyć oka, choć kołysanka szumiących drzew zachęca do snu. Wokół nadal ta leśna cisza, którą tak dobrze zna. I tylko miarowy oddech T. przypomina jej, że nie jest w tej głuszy sama. W głowie, jak za mgłą czają się obrazy z poprzedniego wieczoru. Mrucząca żarówka rozświetlająca ponure kąty, przy stole trójka przyjaciół, głośne śmiechy. Wspomnienie to szybko jednak zagłusza kolejne kłucie. To nie może być już ... jeszcze przecież jest czas! Kolejne kłucie i K. ma pewność, że czas płata ludziom figle. Niby jest, bo przecież są chwile, które mijają, minuta po minucie, wypełnione wydarzeniami, pracą, odpoczynkiem ... a jednak kiedy jest potrzebny, to tego czasu nie ma. Serce zaczyna ogarniać lekkie przerażenie. Delikatne drżenie rąk. Co robić? Wstać? Budzić? Nie budzić? Czekać? Jechać? Pytania spadają na nią w ilości wielkiej....zbyt wielkiej. Ciążą. Zbyt mocno, by K. mogła poradzić sobie z nimi sama. Budzi więc T.

- Wstawaj, wstawaj, to już!

- To już? – T. jeszcze w półśnie cedzi z niedowierzaniem – Nie, śpij, jest środek nocy.

- To już naprawdę TO! – nuta przerażenia zmieszanego z podekscytowaniem jest w głosie K. już bardzo wyczulna ... tak bardzo, że T. nie ma wyjścia...

- Naprawdę? (...chwila zadumy...) To chodź!

Teraz nocną ciszę zakłóca już nie tylko szum drzew, ale i krzątanina tej dwójki. W pośpiechu i zdenerwowaniu pakują się do syrenki. Odjazd. Przed nimi ok. 30 km drogi. 

Dzień powoli budzi się już do życia. Słońce coraz wyżej nad drzewami, śpiew ptaków nagle wybija się na pierwszy plan. Gdzieniegdzie ospali jeszcze ludzi przemykają ulicami. Ale T. tego nie widzi. Pędzi ile sił tylko i mocy w poczciwej syrence. Wszystko skrzypi, trzeszczy.  Nagle serce zamiera mu w przerażeniu. Silnik zaczyna się dławić, charczy. Wskaźnik paliwa niebezpiecznie nisko. Boże, czy dojedziemy? 

Dojechali. T. wyskakuje jak poparzony. Podbiega do mężczyzny pracującego na stacji paliw. Jąka się, plącze słowa, coś o kartkach mamrocze, że ich brak, że nie ma, że żona ... tam ..., że co teraz, prosi i błagalne spojrzenia śle wyrwanemu ze snu pracownikowi stacji, próbuje wykrztusić z siebie kilka sensownych słów, ułożyć je w jakieś zdanie .... niepotrzebnie. Jego mina mówi sama za siebie. W końcu udało się, mają paliwo, bez kartki w dodatku. Jadą. Jeszcze kawałek. 

Potem wszystko toczy się już zbyt szybko, by rozum mógł nadążyć. Serca walą, jakby chciały wyrwać się im z klatki. Jak film przed oczami migają im różne sceny. Panika i strach. Oddział patologii ciąży. W końcu jest decyzja. Operacja.

Piątek ... 11:05 .... na świat przychodzi Ona. Pierwszy krzyk słyszy tylko lekarz. K. śpi pod narkozą, a T. wydreptuje ścieżki na szpitalnym korytarzu. To nic! Przed nimi jeszcze całe mnóstwo wspólnych chwil!

Tak było ... trzydzieście lat temu!

---

Chyba nie macie już wątpliwości, że dzisiejsza notka o Mamie Gałązce będzie i o tej magicznej zmianie cyfr, co wielu sen z oczu spędza. 

---

Poniedziałek ... 7 rano ... jak co dzień nocną ciszę przerywa wołanie Gałązeczki. Stoi już na baczność w swoim łóżeczku i czeka, aż jej wołanie ktoś usłyszy. Słyszą. Tym razem wstał Tata. Dzisiaj mam wolne! Ale spać nie mogę jakoś. Za ścianą słyszę radosne piski, odgłosy bosych nóżek, brzęk szklanek, bulgotanie gotującej się wody. Dom budzi się do życia. Powoli budzę sie i ja .... dzisiaj jednak jakoś inaczej. 

Niby słońce tak samo jak co dzień wkrada się poprzez cieżkie zasłony, a kot jak zawsze melduje się w drzwiach sypialni z błagalnym spojrzeniem, tak wymownym, że ta pusta miska będzie śnić mi się po nocach. Niby wszystko toczyć zaczyna się swoim stałym rytmem, a jednak w sercu coś się zmieniło. 

Magiczna zmiana cyfr... to mnie nie rusza... myślałam zawsze. Mam życie o jakim marzyłam. Uwielbiam je i żadna cyfra tego nie zmieni. To prawda. Nie zmieni. Życie toczyć się będzie dalej, takie jak wcześniej, takie jak lubię. Ale ta cyfra uświadomiła mi właśnie, że się TOCZY I MIJA, że w miejscu nie stoi. Phii!!... też mi odkrycie.... ktoś mógłby mnie wyśmiać. Przecież to oczywiste, że się toczy. 

Przez ostatnie dziesięć lat miałam jednak wrażenie, że co roku obchodzę te same urodziny.... nie dwudzieste pierwsze, dwudzieste piąte czy dwudzieste siódme, ale DWUDZIESTE KTÓREŚ. Tak! Ciągle miałam tyle samo lat...dwiadzieścia ileś. Życie się toczyło, otoczenie się zmieniało... najpierw studia, jedne, drugie, wakacje, pierwsza praca, znajomi, starzy i nowi, a ja w tym wszystkim ciągle taka sama. I nagle ta trójka, bezlitosna strasznie. Nadeszła i straszy mnie, że ja też już nie ta sama. Że w miejscu nie stoję. Że każdego dnia coraz mniej z tego wymarzonego życia mi zostało. 

Nie myślcie, że jakieś depresyjne klimaty łapię. O nie! Nie zaszyłam się w domowym zaciszu, czekając aż trójka zmieni się na czwórkę. Wręcz przeciwnie. Zrozumiałam, że nie zamierzam tracić ani chwili z tego, co mi zostało, że życie do cna chcę wykorzystać, że nic mi nie umknie, że w sercu zamknę każdą chwilę. 

Jest takie znane powiedzenie, że życia nie mierzy się ilością oddechów, ale ilością chwil, które zapierają dech w piersiach. To mój plan. Nie ilość oddechów, ani ilość lat mają dla mnie znaczenie. Ale ilość chwil, tych najważniejszych i szczególnych. Chcę je łapać i pamiętać. A już trochę takich było. Z Gałązeczką związane są te najważniejsze. Wiem też, że będzie ich coraz więcej. Ode mnie zależy ile. Chcę, żeby było ich dużo....

Dlatego na tę moją trzydziechę nie zrobię podsumowania. Nie usiądę w zadumie z kubkiem mleka i nie będę rozstrząsać tego, co było. Szkoda na to czasu. Mam jednak plan i marzenia. I na nich się skupię. Wypisałam je tutaj, ale to nie wszystkie. Te ważne i te banalne. Te proste i te trudne. Wiem, że z każdym dniem lista będzie rosnąć. I już nie mogę się doczekać!!!

30 postanowień:

1.       Pierwsze i najważniejsze ... Gałązeczka musi mieć rodzeństwo!

2.       Wreszcie przefarbuję włosy... a co!

3.       Nauczę się mówić „nie”. Asertywność nigdy nie była moją mocną stroną.

4.       Będę włączać kierunkowskaz przy skręcaniu.

5.       Kupię krem pod oczy... i będę go stosować:)

6.       Będę jeść więcej owoców i warzyw.

7.       Nauczę się szyć.

8.       Spłacę kartę kredytową.

9.       Powieszę w końcu te obrazki, które trzeci rok juz za szafą stoją i czekają ...

10.   Obiecuję też porządki, w domu, w papierach na biurku, wszędzie .... planowanie i porządek to nadal moja słaba strona.

11.   Wyrzucę w końcu zbierające kurz notatki i stare zeszyty. Dość sentymentów!

12.   Na mojej liście „to do”-sów także nauka Photoshopa.

13.   Obiecuję sobie i Tobie K., że zlew nie będzie już tak straszył górą naczyć... straszył będzie tylko pustką;)

14.   Powymyślam z wyprzedzeniem pomysły na nowe obiady ... wybacz K., że ciągle na tapecie to samo;)

15.   Nauczę się chwalić innych głośno, a nie w duszy tylko ich podziwiać.

16.   Zacznę uprawiać jakiś sport.

17.   Będę regularnie wywoływała zdjęcia.

18.   Nauczę się chodzić na szpilkach.

19.   Nie będę zostawiać zakupów bożonarodzeniowych na ostatni moment.

20.   Będę sumiennie segregować śmieci.

21.   Nie będę chodziła spać w makijażu.

22.   Założę włąsną firmę.

23.   Będę wysyłać kartki świąteczne.

24.   Będę więcej podróżować.

25.   Polubię poniedziałki.

26.   Będę płaciła rachunki w terminie.

27.   Nauczę się robić domowy pasztet i piec mięso.

28.   Zrobię przetwory na zimę.

29.   Nie będę odkładać spraw na później.

30.   Będę się codziennie uśmiechać i dziękować za moje 30 lat.

Dzisiaj stylówa a la lata osiemdziesiate. Modele: Mama Gałązka z rodzicami:) Przepraszam za jakość zdjęć, ale potraktowałam je zwykłym skanerem.